کدخدايي مجری این پروژه  هدف از اين پروژه را طراحي و ساخت سيستمي دانست که با به کارگيري آلياژ حافظه دار نايتينول بتواند دماي صفحات جذب کننده خورشيدي را کنترل كند تا از حدود مجاز تجاوز نکرده و باعث بالا رفتن راندمان جمع کننده خورشيدي و عمر کاري آن شود.

محققان دانشکده مکانيک دانشگاه صنعتي اصفهان با عقد قرارداد پژوهشي با وزارت صنايع و معادن، تحقيق و بررسي و طراحي و ساخت نمونه آزمايشگاهي مکانيزم کنترل دماي جاذب هاي انرژي خورشيدي با استفاده از آلياژ حافظه دار نايتينول را آغاز كرده‌اند.
به گزارش سرويس پژوهشي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، محمود کدخدايي، مجري اين پروژه درباره اين قرارداد اظهار داشت: سيستم هاي خورشيدي وسايلي هستند که مي توانند با جذب انرژي خورشيدي توليد گرما كنند. اين عملکرد توسط سيستم جمع کننده يا solar collector انجام مي گيرد که با جذب انرژي دريافتي از خورشيد و تبديل آن به انرژي گرمايي، دماي حاصل را به سيالي که معمولاً آب، روغن يا الکل است به صورت گردشي مي رساند.
استاديار دانشکده مکانيک دانشگاه صنعتي اصفهان با اشاره به مشکلات هدررفت انرژي در سيستم هاي گذشته گفت: يکي از مشکلاتي که در سيستم هاي رايج در کشور ما ديده شده بالا رفتن بيش از حد دماي اين نوع جمع‌کننده ها در شرايط بحراني است.
وي افزود: به وجود آمدن اين شرايط بحراني که به دليل خراب شدن پمپ، قطعي برق، کارهاي تعميراتي و ... است، سبب پيدايش شرايط مافوق گرمايي مي شود که توجه استفاده کننده به مشکلات و عواقب ناشي از اين شرايط، آسيب ديدگي جدي به کل سيستم جمع کننده انرژي خورشيدي و کاهش عمر کاري آن را در پي خواهد داشت.
کدخدايي هدف از اين پروژه را طراحي و ساخت سيستمي دانست که با به کارگيري آلياژ حافظه دار نايتينول بتواند دماي صفحات جذب کننده خورشيدي را کنترل كند تا از حدود مجاز تجاوز نکرده و باعث بالا رفتن راندمان جمع کننده خورشيدي و عمر کاري آن شود.
وي در رابطه با اهداف تحقيق افزود: در حال حاضر در کشور ما عموماً سيستم هاي رايج تنها از طريق يک شير اطمينان با محدود کردن افزايش فشار، دما به طور غير مستقيم کنترل مي شود و مکانيزمي براي فرمان گرفتن از ميزان دما و يا به قصد کنترل دما وجود ندارد.
عضو هيات علمي دانشگاه صنعتي اصفهان گفت: اين طرح براي نخستين بار در کشور با الگو برداري از نمونه ايده هاي مشابه خارجي در حال اجراست و البته مزاياي اين طرح با اعمال اصلاحاتي به منظور قابل اجرا بودن آن در ايران و توسعه فن‌آوري استفاده از مواد هوشمند در مقايسه با روش هاي معمول قابل توجه بوده و بهره‌برداري از آن از نظر فني و اقتصادي توجيه پذير است.
اجراي اين طرح پژوهشي با اشتغال سه نفر نيروي متخصص همراه بوده و هزينه پيدا سازي آن 230ميليون ريال در مدت 10 ماه تخمين زده شده است.

http://isna.ir/ISNA/NewsView.aspx?ID=News-1392953&Lang=P